“Voor een hele hoop mensen is het hun avond uit,” vertelt bestuurslid Willem Maas. “Je hebt bij ons de eerste en tweede helft en voor een hele hoop mensen ook nog de derde helft. Dan duiken ze lekker de kroeg in om sterke verhalen te vertellen.” Niet alleen de sterke verhalen gaan de koorleden missen. “Ook het stukje sociale contact is erg belangrijk voor mij. Ik ging namelijk regelmatig naar de derde helft,” legt Wilfried Kamperman uit, die al veertig jaar lid is. “We hebben al een beetje geopperd om de derde helft nog één keer per maand te behouden, want anders denk ik dat we toch wel in een heel diep gat vallen.”
Herbert Klanderman is het jongste lid van het koor. Hij vindt het erg jammer dat er niet meer leeftijdsgenoten meedoen, maar begrijpt dat stoppen het meest verstandige besluit is. “Ik denk dat als je bepaalde liedjes wil uitdragen, je ook een bepaalde hoeveelheid mensen nodig hebt die er staan. Dat kun je naar mijn idee niet met vijftien man doen,” aldus Klanderman. “Er zijn koren die bijvoorbeeld uit hun hoofd kunnen zingen. Zo ver zijn wij niet, dus ik denk dat je daar dan ook wat mist.”
Een grote vriendengroep
De groep betekende voor alle koorleden ontzettend veel. Het is voor velen een plek waar ze hun emoties en verhalen kwijt konden. “Het is een hele hechte, harde kern die eigenlijk al jaren met elkaar zingt. Alleen daar komen geen nieuwe mensen meer bij,” legt Maas uit. “Van de ene kant is dat leuk, dat altijd dezelfde vrienden er zijn, maar het mannenkoor is meer dan zingen alleen. Het is gewoon een keiharde, goede vriendengroep.”
Als Kamperman een lange dag had gehad, kwam hij na de kooravond als een herboren mens weer thuis. “Ik ging soms met slechte zin naar het koor en kwam dan altijd met goede zin weer thuis,” vertelt Kamperman. “Dat zeiden ze bij mij thuis ook: ‘Goh, je hebt weer goede zin. Dat is wel anders dan toen je vanavond wegging.’”
Nog één keer alles geven
Toch komt er nu een einde aan het wekelijkse uitje. Op 24 november zullen de laatste klanken van het geliefde koor klinken. Om nog één keer alles te geven voor hun geliefde publiek, gaat het koor genieten van dit laatste concert. “Ik ga echt alles goed in me opnemen tijdens het concert, en dan houdt het op een gegeven moment gewoon op,” beschrijft Kamperman. “We moeten gewoon alle herinneringen goed behouden. Zeker dat laatste concert, dat blijft voorlopig nog wel even in ons hoofd hangen. Dat kan niet anders.”
