Peter wil werken als uitvaartmedewerker, maar wordt niet overal geaccepteerd

Hij is gefascineerd door de dood en het afscheid nemen van dierbaren. Jaren geleden kwam hij tijdens zijn stage in een verzorgingshuis in aanraking met 'de dood' toen een conciërge hem vroeg of hij een doodskist mee naar boven wilde tillen. “Daarvoor was ik als de dood voor de dood, maar dat was toen gelijk weg”, zegt Dibbets. “Sinds die tijd wil ik ook verder in dit vak.” Voor de coronaperiode werkte hij via een Achterhoeks werkleerbedrijf bij een landelijke uitvaartondernemer in Oldenzaal. “Ik vervoerde daar samen met een collega overledenen naar het mortuarium”, zegt Dibbets.

“Maar ik deed ook koffietafels, rouwbezoeken, buikpuncties of het weghalen van pacemakers. Eigenlijk alles wat hoort bij een medewerker van een uitvaartcentrum.” Maar zodra familie van de nabestaande langskwam moest Peter aan de kant. “Waarom moet iemand met een beperking dan naar de achtergrond verdwijnen?”, vraagt Dibbets.

Zijn werk als uitvaartmedewerker moest Dibbets vanwege een ziekte twee jaar geleden neerleggen. “Ik kreeg een hele dikke buik, omdat veel vocht zich ophoopte”, vertelt Dibbets. Ze hebben 4,5 liter eruit gehaald. Ik kon slecht zien en moest lopen met een rollator. Uiteindelijk ben ik daar gelukkig langzaam van hersteld.”

Momenteel doet Dibbets wat inpakwerk, maar het liefste zou hij weer terugkeren naar de uitvaartbranche. Daarom plaatste hij een oproep op LinkedIn. In de zoektocht naar een passende baan merkt hij dat zijn verstandelijke beperking nogal een belemmering is.

“Ben ik dan echt zo anders dan een ander?”, vraagt Dibbets zich af. “Ga eerst eens met mij in gesprek. In Oldenzaal werd ik ook gewoon als een normale collega gezien.”Peter heeft de wens om zich verder te ontwikkelen als uitvaartmedewerker. “Ik ben bereid om daarvoor verdere cursussen te volgen. Door mijn beperking is leren uit een boek wat lastig, dus leer ik het liever in de praktijk. Al moet ik er voor naar Amsterdam.”

Foto: Peter Dibbets