“Voor mij is het een slechte droom”, zegt de inmiddels veertigjarige Valeev over de inval van Rusland in zijn thuisland. “Wij zijn hier, maar de mensen in Oekraïne hebben geen medicijnen, geen eten, geen water. Elke minuut zijn ze bang dat er bommen vallen. Ik kan het niet geloven. Mijn mama en papa zijn nog steeds in Odessa. Daar is op dit moment nog niks aan de hand, maar er kan elke dag wat gebeuren. Ik probeer ze ook te helpen met medicijnen en met eten, ik vraag vrienden of zij wat kunnen brengen. Ik heb ook vrienden in Kiev en in Charkov, die zeggen ook dat het ongelofelijk slecht is.”
Zelf besloot Valeev met een aantal vrienden vluchtelingen met bussen richting het veilige Westen te brengen. “We hebben rond de drieduizend mensen hierheen gebracht”, zegt de oud-voetballer, die aangeeft Oekraïners te hebben ondergebracht in verschillende steden in het Ruhrgebied, zoals Essen, Keulen en zijn woonplaats Dusseldorf. “We hebben woningen gevonden en we hebben eten geregeld. Ik doe dat vanuit mijn hart en ik merk dat ook veel Duitsers willen helpen.” De Oekraïner roept mensen die willen helpen op om contact te zoeken via Facebook.
Leon op De Vijverberg
Naast zijn inzet voor zijn thuisland is Valeev senior nauw betrokken bij de eerste stapjes van zijn veertienjarige zoon Leon in de voetbalwereld. Hij speelt in de jeugdopleiding van Fortuna Düsseldorf, dat uitkomt in de 2. Bundesliga, het tweede niveau van Duitsland. “Ik probeer ook veel met hem te trainen”, zegt vader Valeev, die zijn zoon in de toekomst graag op De Vijverberg ziet voetballen. “Ik vind dat Nederland de beste voetbalschool is, daarom wil ik dat hij over twee, drie jaar naar Nederland komt.”
‘Valeev, woohoo’
Op diezelfde Vijverberg floreerde Valeev tussen 2000 en 2006 als creatieve aanvallende middenvelder. De Oekraïner vergeet niet hoe de Achterhoek hem toezong, bijvoorbeeld na zijn winnende goal in de thuiswedstrijd tegen Feyenoord in 2002. “Valeev woohoo, Valeev woohoo”, zegt Valeev lachend. “Dat vergeet ik niet. Het was mijn beste tijd als voetballer. De Graafschap en de supporters zijn ook één familie. Ik heb zes jaar lang elke dag plezier gehad.” Na zijn periode op De Vijverberg speelde Valeev nog voor FC Emmen en Chernomorets Odessa uit zijn thuisland en het Russische Sjinnik Jaroslavl, waarna hij in 2010 stopte.
Bontjas
De supporters in Doetinchem zagen Valeev in 2000 als negentienjarige binnen komen. In zijn bontjas was hij een opvallende verschijning in de nuchtere Achterhoek. Een wereld van verschil met de vader van drie kinderen die hij nu is. “Je hebt mensen die de piano brengen, en mensen die de piano spelen”, zegt Valeev daarover. “Ik was altijd degene die de piano speelde. Daarom zeg ik ook tegen mijn zoon dat je apart moet durven zijn, dat je altijd jezelf wil laten zien. Ik was natuurlijk ook jong qua kleding. Nu doe ik alles voor mijn familie, maar vroeger was ik een beetje een ander persoon.”
‘Één leven van God gekregen’
Belangrijker voor de nu veertigjarige Oekraïner is dat de oorlog in zijn thuisland ophoudt. Het doet hem pijn dat Russen en Oekraïners, die dicht bij elkaar staan, nu in conflict verkeren. “We hebben één leven van God gekregen”, aldus Valeev. “Niemand kan dat leven voor ons wegnemen, denk ik, alleen God. Daarom hoop ik dat alles goed komt en dat de mensen in Oekraïne die nu stress hebben, over twee of drie jaar weer goed kunnen leven. Dat is heel belangrijk voor ons.”
Dit bericht is tot stand gekomen in samenwerking met de lokale omroepen Antenne Niederrhein en RN7.
Foto: REGIO8
