De tentoonstelling, getiteld ‘In Side Out’, toont niet alleen sculpturen van brons en klei, maar is vooral een rauw en eerlijk inkijkje in de binnenwereld van Beverloo zelf. “Mijn allereerste solo-expositie”, vertelt hij bijna verbaasd. “Je zou kunnen zeggen: het werd tijd.”
Wat begon met kleipoppetjes van DAS-klei die in de prullenbak belandden -Patrick vond dat hij nooit goed genoeg deed als kind- leidde via vroege opdrachten van Staatsbosbeheer en gemeenten naar grote beelden in de openbare ruimte. De bronzen Christophorus aan de Rheinpromenade in Emmerich is 2,5 meter hoog. Het bronzen leeuwtje Bergha, een eerbetoon aan de roots van Burgers’ Zoo in ’s-Heerenberg, is speelser van aard. En het beeld van Mechteld ten Ham, dat verhaalt over de vermeende heks die ooit verbrand werd, herdenkt en verbindt tegelijk.
Grensoverschrijdend? Zeker. Niet alleen door de locaties van zijn werk, maar ook door de thema’s. De tentoonstelling is ontstaan binnen het EMOJI-project, dat de samenwerking intensiveert tussen Emmerich, Montferland en Oude IJsselstreek. “Kunstenaars als Patrick laten zien dat we een gedeelde geschiedenis hebben, en dat we elkaar letterlijk en figuurlijk kunnen verstaan”, zegt Andrea Joosten.
In drie gemeenten kunstwerken
Aanstichtster van de tentoonstelling is ontgrenzer Christa van Dee die Beverloo tegenkwam bij het eerste grensoverstijgende kunstproject ‘Peace Posters’ met leerlingen van de basisschool dat ze onder de noemer van EMOJI organiseerde. Patricks werken integreerde haar omdat zijn binnenwereld met de buitenwereld verbindt. Een parallel met haar eigen werk voor de drie gemeenten in de grensstreek waarover Van Dee zegt: “Zijn kunst staat in Emmerik en Montferland, maar geen in Oude IJsselstreek. In het kader daarvan zou er nog een moeten komen.”
Sterke kunstvorming door zijn PTSS
Toch is deze expositie voor Beverloo meer dan een verzameling beelden. Het is een persoonlijke bevrijding. In de afgelopen jaren kampte hij met complexe PTSS en kreeg hij eindelijk erkenning voor zijn ADHD. In zijn therapie vond hij boetserend zijn stem terug. “Tijdens EMDR-sessies kwam ik bij beelden uit mijn jeugd”, vertelt hij. “In mijn gedachten kon ik ontsnappen naar mijn eigen wereld. Wat je nu ziet, zijn die werelden, tastbaar gemaakt.”
Mijn gezicht zat gevangen
Het meest treffend is het beeld Inside Out zelf: een kindergezicht, gegoten in goudkleurig materiaal, strak omlijst. “Alsof mijn gezicht gevangen zat”, zegt Beverloo. Het is een beeld van schaamte, van opgekropte teleurstellingen maar ook de verbeelding om indringende gebeurtenissen te verbeelden. “Dit is hoe ik vroeger voelde dat ik was. Onzichtbaar. Maar nu heb ik het als kunstenaar gevormd.”
Ook De Hoepelaar en De Fietser zijn zelfportretten. De eerste vrolijk dansend, ontsnapt aan de realiteit. De tweede, nog in klei, toont een jongen met een deuk in zijn schedel, verwijzend naar de jaren waarin Beverloo, als kind, zijn hoofd bonkte tegen het stalen bed om de stemmen in zijn hoofd tot zwijgen te brengen. “Een pijnlijk beeld, maar ook nodig. Dit is mijn waarheid.”
'Ik mocht er niets over zeggen'
In de tentoonstelling is ook ruimte voor luchtigheid en vakmanschap. Beverloo ontwikkelde een eigen giettechniek voor bronzen sculpturen en werkte jarenlang achter de schermen voor andere kunstenaars. “Ze kwamen kijken, deden een schuurpapiertje in de hand, en ik mocht er niets over zeggen.”
In Oude IJsselstreek
De tentoonstelling is een reflectie van wie hij was en wie hij geworden is. Kunst als overlevingsmechanisme én als brug tussen binnen- en buitenwereld. Tussen Nederland en Duitsland. Tussen herinnering en werkelijkheid. “Het zou echt bijzonder zijn als De Hoepelaar in Oude IJsselstreek mag staan. Dat beeld heeft nog geen plaats gekregen. Hier is hij tijdelijk.”
