Een spannende dag voor veel Achterhoekse examenleerlingen donderdag. Na vier, vijf of zes jaar zwoegen horen honderden middelbare scholieren of ze dat felbegeerde papiertje verdiend hebben. Docent en mentor Robin Nijsen van het Liemers College in Didam heeft de eer om zijn leerlingen blij te maken.
"Heel eerlijk, ik ben zelf net zo gespannen als die leerlingen denk ik. Je doet toch een beetje samen examen”, zegt Nijsen terwijl de minuten tot 15.00 uur, de tijd wanneer hij mag gaan bellen, wegtikken. “Ik begin het wel te voelen hoor. Zeker als ik eraan denk hoe alle leerlingen met vrienden of familie thuis zitten te wachten op dat verlossende telefoontje. We hebben nog maar achttien minuten zie ik.”
Nijsen pakt de lijst met 06-nummers en cijferlijsten erbij en neemt plaats achter zijn bureau. Voor de geschiedenisdocent is het dit jaar niet zo’n zware dobber: “Al mijn leerlingen zijn geslaagd, dat is echt wel heel fijn. Dat is ook voor het eerst. Het is verschrikkelijk om iemand aan de andere kant van de telefoon in elkaar te horen zakken.” Nog vier minuten.
Het lachen van de mentor wordt steeds ongemakkelijker en zijn been gaat zenuwachtig op en neer. “Moet je kijken”, zegt hij terwijl zijn handen voor zich uitsteekt. “Je kunt wel zien dat ik gespannen ben.”
15.00 uur, tijd om te bellen.
“Zullen we eerst Eefje bellen? Die gaat sowieso uit het dak, nu al zin in”, vraagt de mentor met pretoogjes. Dan gaat de telefoon over. ‘Piep…..’ De eerste pieptoon is nauwelijks voorbij of er wordt al opgenomen. “Met Eefje?”, klinkt het gespannen aan de andere kant van de lijn. “Met meneer Nijsen, ik ga jou heel erg blij maken….”, de docent kan zijn zin niet afmaken of er klinkt een luide gil door de telefoon. “Leuk hè?”, zegt hij als hij ophangt.
Zo volgen er nog vele telefoontjes van dat soort. Het enthousiasme van de docent spat er vanaf. Leerlingen waarvan hij verwacht dat ze droog en kortaf reageren, barsten uit in euforie. “Ik weet nog wel van toen ik examen deed, ik was zo zenuwachtig. Ik heb de hele dag lopen ijsberen. Daarom bel ik het liefst zo snel mogelijk iedereen op met het verlossende nieuws.
Voor docenten is deze dag één van de leukste, maar ook één van de meest verschrikkelijke dagen van het jaar. “Het is heel erg mooi om die ontlading te zien en mee te maken. Veel leerlingen ken je al vijf jaar. Je hebt ze aan de hand genomen toen ze hier binnenkwamen en nu laat je ze los. Van de andere kant is het daarom ook verschrikkelijk om leerlingen die je al zo lang kent in te zien storten.”
Voor Nijsen is dat laatste donderdag dus niet het geval. Om 17.00 uur proost hij met de leerlingen op de prestatie. Op naar de diploma-uitreiking.
