Ze kan er een ook een tiende (zelf)portret bijzetten, bij de expositie Between here and everymore, want de 37-jarige Marieta had in drie jaar tijd drie miskramen. Ze bezocht, mede als verwerking voor dat verdriet, in 2024 Wereldlichtjesdag bij Museum More in Ruurlo. Mensen, misschien wel lotgenoten, staken in de tuin vele lichtjes aan. Daar ontvlamde het idee voor een expositie.
Ze ging in gesprek met directeur Maite van Dijk van het museum over de impact van kunst op de verwerking van verdriet. Marieta kende een paar vrouwen die een kind hebben verloren en plaatste een oproep op sociale media. Uiteindelijk hebben negen vrouwen meegedaan aan een fotoshoot bij een kledingwinkel in Deventer.
‘Voelde meteen vertrouwd’
Shanice Snel (32) uit Amersfoort is één van de negen vrouwen die voor de camera van Marieta heeft gestaan, samen met een voorwerp als dierbare herinnering aan de overleden Fynn. “Ik moest er even over nadenken, vond het heel spannend”, zegt Shanice. “Je weet dat er een bepaald verhaal achter zit en dat is heel confronterend, zeker omdat ik een binnenvetter ben. Maar met Marieta voelde het meteen vertrouwd.”
Shanice werd zes jaar geleden moeder van Fynn. “Hij was 32 weken oud en het ging erg goed. Totdat na twee dagen symptomen van vroeggeboorte werden geconstateerd. Hij kreeg last van apneus, hij vergat te ademen. In het ziekenhuis in Nijmegen ging het steeds slechter en hij kreeg een bacterie in de bloedbaan”, vertelt ze.
‘Eigenlijk is het geen keuze’
Uiteindelijk moesten zij en haar inmiddels ex-man Fynn loslaten. “Ik heb nog nooit zo’n moeilijke keuze hoeven te maken. Eigenlijk is het geen keuze”, zegt Shanice. “Ik vond het in het mortuarium vreselijk dat ik mijn kind in een koud hok moest achterlaten. Hij hoort warm bij mij te zijn en voor altijd bij me te blijven, dacht ik. Je kunt het geen plek geven en moet leren ermee te leven.”
“Dat hoor ik van alle vrouwen”, zegt Marieta. Het is lastig om de goede woorden te vinden. Verdriet, trots en woede wisselen elkaar af. Dat blijft. Maar het belangrijkste is om erover te praten. Dat je enigszins kan begrijpen wat er is gebeurd en dat je het niet alleen hoeft te doen. Maar het is heel ingewikkeld om de juiste bewoordingen te vinden.”
’Bijna magisch’
Met de portretten hoopt ze oog voor elkaar te krijgen en troost te bieden. “Ik voelde de behoefte er iets tastbaars van te maken”, zegt Marieta, die het initiatief ook voor haar eigen verwerking heeft genomen. “Fotograferen is een manier om je eigen emoties te uiten. En tijdens de gesprekken met de vrouwen, die je niet kent, is het bijna magisch wat er gebeurt.”
Shanice knikt instemmend. “Ik dacht dat we de enige waren die een kind verloren, we voelden ons alleen”, zegt ze. Kraamvisites bij andere vrouwen meed ze. “Bij mij groeide ook een kind. Ik heb ook een kind, alleen niet levend, dacht ik dan.”
Symbolisch
Aanvankelijk waren er elf vrouwen die mee wilden doen aan de fotoshoot, maar er bleven er negen over. “Het is ook heel mooi dat het er negen zijn, want symbolisch voor het moeder worden”, zegt Marieta. “Er is een vrouw van 80 jaar bij, die haar zoon verloor toen hij 28 jaar was. En een andere moeder verloor haar dochter en kleinzoon. Het gaat niet alleen om miskramen.”
Marieta houdt op haar website een crowdfundingsactie om de kosten (5000 euro) voor de expositie te dekken. “Ik ben er bijna, maar ik ga het sowieso doen”, zegt ze. Het wordt een speciale Wereldlichtjesdag voor haar, met een expositie van een fotografe én moeder van twee kinderen, met tussendoor drie miskramen.
“Hoe vind je dat?”, vraagt Shanice aan haar. “Heel bijzonder”, antwoordt Marieta. “Je legt er je hart en ziel in. Het is zó moeilijk om het de wereld in te brengen. Het is moeilijker om foto’s te laten zien dan een verhaal te vertellen. Vooral omdat je het voor de vrouwen ook goed wilt doen.”
