Na het onderzoek en een daaropvolgende mediation komt er niets meer naar buiten, maar dat blijkt stilte voor de storm in de vorm van een groot artikel in dagblad Tubantia. Daarin draait het om de vermeende rol van Boer, waarin hij als de boeman wordt afgeschilderd.
Daarna gaat in politiek Berkelland de vermeende (seksuele) intimidatie en het machtsmisbruik weer borrelen en verlaat de fractie van GroenLinks als steunbetuiging aan de ambtenaren de raadsvergadering. Een week later staan de fracties van PvdA, CDA, Berkellandse Burgerpartij (BP), GroenLinks, en de wethouders van PvdA, CDA en VVD op. Als statement tegen het nog altijd onveilige gevoel onder medewerkers van de gemeente.
26 klachten
Boer is al geen zes jaar wethouder meer in Berkelland en zegt dat nadien pas het gros van de ambtenaren is vertrokken bij de gemeente. In het rapport wordt er melding gemaakt van 26 klachten over grensoverschrijdend gedrag. De huidige fractievoorzitter van D66 zegt zich er niet in te herkennen, al erkent hij ‘wel eens een verkeerde grap te hebben gemaakt’. Hij biedt tijdens de laatste raadsvergadering daarvoor zijn excuses aan.
Probeert Boer de kwestie en het onderzoek te bagatelliseren? Of grijpen zijn politieke tegenstanders het onderzoek aan om hem pootje te lichten? Het is de vraag die boven de politieke arena hangt. Durven onheus bejegende ambtenaren met hun klachten niet naar voren te stappen omdat Boer ze met een proces dreigt? Als een medewerker ervan overtuigd is het gelijk aan zijn of haar zijde te hebben… Of ging de dusdanige intimidatie dusdanig ver...? Feit is dat het anonieme meldingen zijn en dat gegeven ondermijnt de kracht van het rapport.
De gepokt en gemazelde politicus uit Neede onthult tijdens zijn reactie in de raadszaal in Borculo een tegenonderzoek te hebben laten uitvoeren waarbij ‘veel kanttekeningen’ worden geplaatst. Hij zegt burgemeester Joost van Oostrum toe die informatie met hem te delen.
Rechtszaken
En passant maakt Boer bekend dat hij na de uitkomsten van het onderzoek serieus heeft overwegen rechtszaken aan te spannen tegen de onderzoeker, de burgemeester en de gemeente. Die stap wordt hem sterk afgeraden door collega-raadsleden en wethouders, zo van: denk aan de gevolgen voor je gezin, de kosten en alle heisa die dat met zich meebrengt. Boer laat zich overtuigen en wil de aangekondigde mediation niet frustreren. Hij ziet er vanaf, al zijn de onderlinge verhoudingen wel verstoord.
De uitkomsten van de mediation zijn intern gebleven en zijn ook niet bekend bij de raadsleden. Maar de kwestie blijkt te zijn blijven sudderen, want hoe anders valt de politieke eruptie na het verhaal in de krant te verklaren? Fracties verlaten de raadsvergadering en gaan een week later staan als steunbetuiging aan de angstige ambtenaren. Het zijn acties die Boer enorm krenken en die hij beschouwt als een politieke aanval, met als doel hem te elimineren als raadslid. Hij kan de acties niet anders interpreteren.
Rug recht houden
Boer vindt het vreselijk voor zijn gezin, bekent hij, maar hij laat zich echter niet wegjagen. Daarin wordt hij juist gesteund door zijn gezin. Hij moet de rug recht houden. Na twee weken van stilzwijgen vertelt hij zijn kant van het verhaal. Na een rustig begin wordt de toon emotioneler en benadrukt hij nota bene zélf te hebben aangedrongen op onderzoek naar het pestgedrag binnen de ambtelijke organisatie. “Want dat tolereren wij bij D66 ook niet.”
Maar hoe indrukwekkend zijn betoog ook mag zijn, hij komt beschadigd uit het onderzoek. Zijn vermeende rol blijft hangen, zeker bij het ‘staande’ deel vande raad. Boer zal zich echter vasthouden aan de reactie van het ‘zittende’ gedeelte van de raad: ‘Wij hebben ons geconformeerd aan de mediation en vellen er geen oordeel over, want de feiten zijn bij ons niet bekend.’
