Foto: Minke Grob-Geurtsen
Om ingrijpende gebeurtenissen uit haar leven een plekje te kunnen geven, begon Minke Grob-Geurtsen uit Netterden met het schrijven van gedichten. Wat startte als een manier om haar emoties te verwerken, groeide uit tot haar eerste eigen dichtbundel: ‘Regenboog Zonder Regen’. Met haar gedichten wil ze onderwerpen die vaak onbesproken blijven bespreekbaar maken en anderen hoop, troost en herkenning bieden.
“Op verschillende momenten in mijn leven heb ik ingrijpende gebeurtenissen meegemaakt. Mensen vinden daar vaak wat van, maar ik wil er gewoon open en eerlijk over zijn. Poëzie is voor mij echt een lichtpuntje, het helpt me de dingen te verwerken. Het werkt eigenlijk therapeutisch voor mij’’, aldus Grob-Geurtsen.
Rond haar achttiende kwamen ze erachter dat haar moeder EDMD (Emery-Dreifuss spierdystrofie) had. Op dit moment hoorde ze ook over de mogelijkheid dat deze zeldzame ziekte erfelijk is. Door de ziekte krijgt iemand problemen met spieren in armen, benen en met de hartspier. De aandoening ontstaat door een genetische afwijking.
Eindigen met positieve noot
In haar dichtbundel probeert de schrijfster verschillende beladen thema’s onder de aandacht te brengen, maar toch altijd op een positieve noot te eindigen. De gedichten vormen een weerspiegeling van haar levensverhaal. Haar moeder gaf Grob-Geurtsen een belangrijke boodschap mee: ‘Je moet mensen proberen te raken en te troosten, door te schrijven voor troost, hoop en kracht’.
Deze dichtbundel is dan ook sterk verbonden aan haar moeder die ze verloor aan de zeldzame ziekte EDMD, een aandoening waar de dichtster zelf ook mee leeft. “Ik ben echt gaan schrijven om dingen te verwerken en als belofte aan mijn moeder. Op een gegeven moment dacht ik: hoe zonde is het dat mijn gedichten alleen voor mezelf blijven?’’, vertelt Grob-Geurtsen.
Dichtbundel voor herkenning en troost
Vanaf het moment van de diagnose van haar moeder is de schrijfster anders gaan leven: “Ik ben voluit gaan leven omdat ik dacht: ik moet alles eruit halen. Doordat ik dacht dat ik ziek was, was ik me er bewust van dat het leven ook anders kan worden’’. Het coronavirus bleek bij haar de trigger voor de spierziekte te zijn, waar de trigger bij haar moeder een herseninfarct is geweest. “Ik was ineens een hartpatiënt, had last van m’n spieren en beschikte over beperkte energie.”
Het schrijven hielp haar om de gevolgen van de aandoening en het verlies van haar moeder te verwerken. “Ik zag wat deze ziekte met mijn moeder deed en ik heb geschreven om het te kunnen verwerken. Heel veel mensen leven met een spierziekte en ik hoop dat ze herkenning en troost uit deze dichtbundel kunnen halen’’, vertelt Grob-Geurtsen.
De ervaringen rondom het verlies van haar moeder en haar diagnose vormen een terugkerend thema in de dichtbundel, maar de gedichten gaan niet enkel over verlies en verdriet. “Alles heeft een extra laagje en eindigt positief.”
Meest bijzondere gedicht
Het gedicht ‘Hoe kon ik’ is voor de schrijfster het meest speciaal. Dit gedicht heeft haar enorm geholpen in haar verwerking van het verlies van haar moeder. ‘’ Het is niet het mooiste gedicht dat ik geschreven heb. Taal technisch ook niet omdat het veelte lange zinnen heeft. Het gedicht heeft mij enorm geholpen in mijn verwerking. Het zegt dat ik mijn moeder kon laten gaan. In dit gedicht zit echt mijn gevoel en mijn pijn verwerkt’’, aldus de schrijfster.
Alles heeft een extra laagje
Niet alleen de inhoud van de gedichten zijn persoonlijk, ook over de vormgeving van het boek is zorgvuldig nagedacht. ‘’De voorkant is met de hand ontworpen door een vriendin van me, vervolgens heeft haar zoon het gedigitaliseerd. De auteursfoto werd door mijn dochter gemaakt ‘’, aldus de schrijfster.
Een ander bijzonder detail is er te benoemen over het eerste gedicht, dat aan haar moeder is opgedragen. Onder aan de pagina is er een speciale toevoeging verwerkt: ‘’Nadat mijn moeder was overleden hebben we haar vingerafdruk vastgelegd. Omdat ik heel graag iets van mijn moeder wou laten terugkomen in het boek, hebben we uiteindelijk haar vingerafdruk onder aan de pagina gedrukt’’, aldus Grob-Geurtsen.
