“Ik wil dat mensen haar zien zoals ik haar zag. En niet meer als verkeersslachtoffer, maar als jonge vrouw met dromen en een toekomst voor haar”, aldus Susanne. “Een meisje met een groot hart, en een leven dat nog moest beginnen.” Voor Susanne, die al jaren vecht om de herinnering aan wat haar dochter is overkomen levend te houden, voelt dit als een tweede verlies.
“Na de eerste zitting is de dader in hoger beroep gegaan. Een paar weken geleden kreeg ik telefoon met het slechtste nieuws wat je nog maar kunt bedenken: De dader had zijn hoger beroep ingetrokken”, aldus Susanne. “Hiermee viel de mogelijkheid om mijn stem en Nanouks stem te laten horen weg. Ik weiger dat haar verhaal in stilte eindigt. Ik ben boos… zo boos. Wat ik voel is ook geen normaal verdriet meer.”
Geen voldoening door celstraf
De verdachte werd in eerste instantie veroordeeld tot een gevangenisstraf van veertien maanden, waarvan vier voorwaardelijk, en een rijontzegging. Die straf moet hij nu uitzitten. Toch voelt dit niet als voldoende voor Susanne: “Ik vocht bijna drie jaar voor iets wat veel groter was dan een uitspraak in een rechtbank. Dit verhaal eindigde niet bij een vonnis. Dit verhaal eindigt pas als Nanouk nooit meer vergeten wordt. En daar ben ik zo bang voor.”
Voor Susanne zorgde het dodelijke ongeval voor het herleven van een ander trauma. In 2006 verloor ze haar man, de vader van Nanouk, ook bij een ongeval. “Ik had nooit gedacht dat ik mijn kind moest begraven bij haar vader, en al helemaal niet dat ik daarna opnieuw, en opnieuw moest vechten om gehoord te worden.”
‘Ik wist het gelijk’
Op zaterdag 11 februari 2023, de dag van het ongeluk van Nanouk, ging de Doetinchemse terug in dat trauma. Toen Susanne geappt werd door Nanouk en ze zag dat haar dochter zei: ‘Mama hij rijdt als een gek’ en even later geen gehoor meer kreeg en zag dat de live-locatie van Nanouk niet meer bewoog, wist ze genoeg: “Ik had precies hetzelfde gevoel als in 2006… ik wist het gelijk.”
Nu bijna drie jaar later, is de wond nog altijd open en vers. Vooral door het hoger beroep dat afgezegd is. Het verdriet blijft bij Susanne en ook draagt ze het verdriet van Nanouk met haar mee: “Als klein meisje kende ze al een verdriet dat veel volwassenen niet eens kunnen begrijpen door het overlijden van haar vader. Ze kende haar vader niet, maar ze miste hem wel.”
‘Ik en jij mama’
De zaak is juridisch gezien klaar, de dader zit zijn straf uit. Voor Susanne en haar vrienden en familie is het niet klaar. De Doetinchemse blijft dan ook vechten. Alles om haar Nanouk niet te doen vergeten en vooral om de juiste herinnering in ere te houden: “Zij had mij en ik had haar. Nanouk zei ook altijd: ‘Jij en ik en ik en jij, mama.’”
