Een door de gemeente besteld financieel onderzoeksrapport schetst een gitzwart beeld van wanorde en oplopende verliezen. Tegelijk presenteerde de stichting zelf een toekomstplan dat vooral hoopvol en ambitieus klinkt. En daarin zit precies het probleem: de twee documenten spreken elkaar tegen op fundamentele punten.
1 miljoen verlies, maar geen ramp?
Volgens het financieel rapport van adviesbureau Mul is het verlies over 2024 opgelopen tot ruim één miljoen euro. Dat bedrag is drie keer zo hoog als het verlies een jaar eerder. Vooral kosten in het kader van het zogeheten herstel- en ontwikkelplan uit 2024 worden als oorzaak genoemd. Maar daar is, zo stelt het rapport, geen onderbouwing of dekking van aangetroffen. Ook zou DRU tot laat in het proces informatie achterhouden of überhaupt niet aanleveren. Zo ontbraken bijvoorbeeld liquiditeitsprognoses en crediteurenoverzichten.
In het toekomstplan dat de stichting op 23 mei presenteerde, krijgen die cijfers een ander sausje. Het verlies is er, wordt erkend, maar wordt gepresenteerd als een noodzakelijke fase in een bredere professionaliseringsslag. “Je moet investeren om te kunnen groeien”, is de ondertoon. In het plan worden tientallen maatregelen opgesomd die zijn genomen of nog op stapel staan: digitalisering, personele reorganisatie, outsourcing van ICT en beveiliging, verduurzaming, en het opschonen van de programmering.
Cijfers zonder dekking?
Waar het rapport waarschuwt voor te rooskleurige begrotingen, denkt DRU de komende jaren stap voor stap uit de rode cijfers te kruipen. In 2025 nog verlies, maar in 2026 zwarte cijfers, zo luidt de belofte. De Horeca BV zou dan binnen een jaar moeten omslaan van een verlies van €147.921 naar een winst van bijna €160.000. Dat noemt het onderzoek van de gemeente “niet onderbouwd en weinig realistisch”.
Ook opvallend: in het investeringsplan van DRU wordt gesproken over €5 miljoen aan investeringen in vier jaar tijd, maar nergens in de begroting worden de bijbehorende financieringslasten of afschrijvingen verwerkt. De gemeente noemt dat een belangrijk gemis. DRU zelf wijst op gesprekken met fondsen en overheden, maar harde toezeggingen zijn er nog niet.
Wie is waarvoor verantwoordelijk?
Beide documenten schetsen ook een ander beeld van wie verantwoordelijk is voor de ontstane situatie. Het rapport spreekt over een gebrek aan sturing binnen de organisatie, fouten in administratie, en een Raad van Toezicht die uiteindelijk collectief opstapt. De directeur zou zich te veel op ambitie hebben gericht en te weinig op de financiële realiteit.
In het DRU-plan ligt de nadruk juist op de onduidelijkheid van bestaande afspraken met de gemeente en het uitblijven van indexering van subsidies. Volgens directeur Gerk van der Wal was er jarenlang sprake van een “verstrengeling van rollen” tussen stichting en gemeente. Zijn boodschap: als we duidelijke kaders krijgen, kunnen we leveren.
Tegenstellingen in toon en intentie
Waar het rapport zakelijk en kritisch is, is het plan van DRU strategisch en hoopvol. Waar de gemeente spreekt over gebrekkige informatievoorziening, zegt DRU dat transparantie juist is toegenomen. En waar het rapport stelt dat de ambities niet op cijfers gestoeld zijn, houdt de stichting vol dat het groeiscenario realistisch is, mits er voldoende vertrouwen én tijd komt.
De kern van het conflict
De vraag is niet of er problemen zijn. Die zijn overduidelijk. De vraag is wie er gelijk heeft over de aanpak. Moet je eerst orde op zaken stellen voor je verder bouwt, zoals het rapport lijkt te suggereren? Of moet je juist durven investeren om de weg naar boven weer te vinden, zoals de stichting gelooft?
Wat vaststaat: het verschil tussen beide documenten is niet zomaar een nuanceverschil. Het is een fundamenteel andere kijk op feiten, verantwoordelijkheid en vooruitgang.
Gemeenteraad aan zet
De gemeenteraad moet nu een oordeel vellen. Gaan de raadsleden akkoord met het voorstel van de het college om 1,7 miljoen aan de DRU te geven? Dit moet deels via kwijtschelding van huurschuld en deels als subsidie gebeuren. In ruil daarvoor wil de gemeente stevige voorwaarden afdwingen, waaronder transparante verantwoording en een sluitende meerjarenbegroting.
Feit is dat de stichting nog altijd niet aan al haar verplichtingen kan voldoen. En dat het vertrouwen, zoals wethouder Janine Kock eerder aangaf, “flink op de proef is gesteld”. Het is aan de raad om te bepalen welke versie van de werkelijkheid als leidend wordt beschouwd: die van de externe onderzoekers, of die van DRU zelf.
