De snackbar van Aloys komt een beetje in de buurt van een authentiek Belgisch frietkot, maar dan wel iets verzorgder, zonder meer. Al ruim dertig jaar staat Aloys in de zaak die nog geen veertig vierkante meter groot is. "Het is een heerlijke plek. Plekken als deze zie je niet veel meer in Nederland", zegt hij trots, terwijl hij nog twee frikandellen en een lading patat in de vetvijver laat zakken. "Dat is voor die Duitsers op het terras. De Oosterburen weten ons sowieso goed te vinden."
Aloys zit sinds 1993 in de zaak, samen met zijn vrouw. Na drie decennia, bijna zeven dagen in de week werken, vindt hij het wel welletjes. Al ging dat besluit niet over één nacht ijs. "Ik heb geen opvolger, mijn zoon ziet het niet zitten. Daarnaast is er ook bijna geen goed personeel meer te vinden, althans, niet het personeel dat, net als ik, nog dag en nacht wil werken", aldus Smit. "Ik kan nu nog wel vijf jaar doorgaan, maar dat red ik niet. Dat overleef ik misschien zelfs niet. Ik heb altijd geluk gehad met mijn gezondheid, maar ik heb de laatste jaren twee stressaanvallen gehad. Dat heeft me echt aan het denken gezet."
'Toplocatie'
Nu staat de cafetaria dus te koop. In Ulft is het onderwerp van gesprek. "Ik lieg niet als ik zeg dat de klanten echt treuren. Mensen vinden het echt niet leuk dat ik ermee stop", zegt Smit terwijl hij de snackbar uitloopt met de bestelling voor de gasten op het terras. "Ik heb al één serieuze kijker gehad. Daar hebben we helaas niets meer van gehoord. Ik hoop dat ik er snel vanaf ben, er hoeft er maar één echt serieus te zijn", aldus Smit. Vraagprijs? Bijna vier ton. "Maar dan moet je wel bedenken dat je alles overneemt. En je zit natuurlijk op een toplocatie tussen de winkels. Er is altijd aanloop en die zal er ook altijd blijven. Je kunt er zelfs nog een serre bijbouwen hier."
Nieuwe uitdaging
Hoewel het hoofdstuk 'De Blenk' dadelijk afgesloten is voor Aloys, gaat hij zoals gezegd nog niet met pensioen. "Er kwam iets heel moois op mijn pad. Iets waar mijn zoon wel oren naar had. Wij nemen de Steenbok in Beek over", zegt hij met een lach. In dit bekende Beekse pand zet hij de cafetaria die er nu ook al zit voort. "En mijn zoon gaat daar het eetcafé draaien, samen met een vriend die ervaren kok is." Smit woont zelf in Beek, hij hoopt het op die manier wat rustiger aan te kunnen doen. "Ik verwacht dat het een stuk gemoedelijker is, we hebben dan ook meer mensen." Per december gaat dat avontuur al beginnen.
'Ik blijf voorlopig'
Maar wat als de zaak in Ulft tegen die tijd nog niet verkocht is? Smit: "Ik blijf gewoon tot er een koper komt. Ik kan hem niet dichtgooien. Dat kan ik denk ik na al die jaren niet over mijn hart verkrijgen." Er komen weer mensen binnen, het zijn de Duitsers van het terras: "Können wir noch ein Softeis dazu haben?" Aloys lacht. "Ja, het gaat hier de hele dag door, zoals je ziet."
