COLUMN | We kijken beetje bij elkaar af. Hij weet álles van oud-Varsseveld, waar ik moet gokken. Hij kijkt op zijn beurt op mijn papier over vragen van het internationale topvoetbal. Ik kijk hem, een beetje verontschuldigend aan, en zeg: “Sorry, ik volg dat niet meer zo.”
Hij ook niet, bekent hij.
Het voelt weer een beetje zoals die late zondagavonden, zeg maar nachten, bij de Plaza Bodega in Doetinchem. Collega Marie-José en ik nemen dan altijd nog een afzakkertje na de lange zondagsdienst op de sportredactie van de Graafschapbode. Hij zit dan vaak op het terras, bij Pieter Jan en Bennie.
Het zijn ongedwongen ontmoetingen, zonder journalistieke vragen. Gewoon, onder elkaar, betjen praot’n aover ’t lèven. Hij als topcoach die juist van dit soort gekeuvel houdt, waarbij hij zichzelf kan zijn. Zoals later ook aan de bar bij Café Jansen, in de periode dat hij bondscoach is.
Bij officiële bijeenkomsten vraagt hij altijd of er pers aanwezig is om mee te schrijven. Heeft hij geen zin in, houdt hij zich op de vlakte. “Word ik morgen weer gebeld of ik dit of dat heb gezegd.”
Daar past hij voor, houdt de regie over zijn leven. Koestert naast het drukke trainersbestaan ook zijn hobbies zoals motorrijden door de Achterhoek, erop uit op de crossfiets, en golfen. Of koffie drinken met vrienden. Belangrijke uitlaatkleppen voor hem.
Het is een leven dat achter hem ligt. Hoewel, hij staat weer in de picture, is bij elk medium wel voorbij gekomen. Zoals bij Carrie op Vrijdag, met het Achterhoeks Mannenkoor, dat meezingt met het clublied van De Graafschap: “Wi’j maken nooit geen rotzooi, wi’j maken enkel schik.”
Hij zal er na zondag wellicht anders over denken, maar dat dieptepunt van de gesloten poorten zal hem er niet van weerhouden als adviseur verbonden te blijven aan zijn club. Hij treedt deze dagen even uit zijn comfortzone en werkt mee aan interviewverzoeken. Dat alles in verband met de tachtig kaarsjes die hij zondag mocht uitblazen.
Guus, van harte gefeliciteerd!
