Hij schreef regelmatig een ingezonden brief naar De Gelderlander, die hij steevast afsloot met de zin: ‘Vuilnisman, kan deze zak ook mee?’ Zijn kritische mening was altijd onderbouwd en het mooie was: hij durfde er voor uit te komen, zonder aanzien des persoons. Hij kwam ook regelmatig naar het Sportcafé Lokaal van de krant en was niet te beroerd, desgevraagd, zijn mening te geven.
Bij vrijwel elke thuis- en uitwedstrijd van de Superboeren was hij aanwezig. We spraken bij alle stadions in Nederland voor de wedstrijd en erna ook. Zo werd hij ook bekend bij de supportersgroepen van de andere clubs in de ere- en eerste divisie.
Hij was een kritische volger van Fritz Korbach, maar ze konden goed door één deur.
Het beste contact had hij echter met Simon Kistemaker, in zijn ogen dé culttrainer van De Graafschap. Ze bouwdeneen hechte vriendschap op die hij luidkeels ventileerde via het scanderen van ‘Si-mon Kis-te-ma-ker’. Zo ook tijdens de theatershow Veur Altied in een uitverkocht Amphion. Hij bezocht De Kist regelmatig tijdens zijn laatste periode van ziekte. Het contact was warm en vol respect.
Hij hoorde bij De Graafschap tot de vaste kern, in zijn blauwwitte Zebrashirt was hij een twee-eenheid met de club. Een supporter voor het leven, maar helaas een véél te kort leven. Afgelopen donderdag werd Frank Seggelinck dood aangetroffen bij zijn werkgever Kaak in Terborg. Binnen het bedrijf, waar hij al 35 jaar werkte en de urenregistratie deed, is zijn overlijden hard aangekomen. Plotseling overleden, heel triest. Een groot verlies ook voor De Graafschap, want met ‘Seggel’ verliest de club de meest markante fan.
Hij oogde misschien onverschrokken, hij was eenhele aardige man, met een blauwwit hart. Het ‘Si-mon Kis-te-ma-ker’ zal misschien nog wel door de Vijverberg galmen, maar nooit meer op de manier zoals ‘Seggel’ dat kon. Zijn overlijden is ook een groot verlies voor de supporterskern van De Graafschap. Hij was bij leven al een legende en nu is dat helemaal het geval. Frank Seggelinck mocht 55 jaar worden.
