“Veteranen tatoeëren elkaar hier. Niet omdat het mooi is, maar omdat het moet”, zegt Amy van Son, initiatiefnemer van de expositie. “Een missiedatum, een bataljonslogo, een herinnering die niet mag vervagen. Omdat het daar al zat.”
De expositie ontstond in coronatijd, toen fysieke afstand mensen niet tegenhield om hun verhaal te delen. Een veteraan sprak, een kunstenaar luisterde en maakte iets tastbaars. Nu reizen de werken samen met de verhalen door het land. Deze dagen zijn ze neergestreken in Ulft, op het DRU-terrein.
Stilte zonder uitleg
Zondag is er geen officiële ceremonie. Geen geprojecteerd moment van bezinning. Er wordt gewerkt. Getatoeëerd, gezaagd, gemonteerd. “Herdenken is niet alleen stilstaan. Het is ook dóórwerken. Aan verwerking. Aan vertrouwen. Aan iets wat blijft.”
Het tatoeëren door veteranen zelf is een opvallend onderdeel. Niet alleen omdat het ongebruikelijk is (er moest speciaal een ontheffing voor worden aangevraagd) maar ook omdat het iets blootlegt wat normaal verhuld blijft. “Je legt letterlijk je huid in handen van iemand die weet wat je hebt meegemaakt. Dat schept ruimte. Stilte. Zonder uitleg.”
Open voor wie wil kijken
De expositie is op 4 mei geopend, en later ook nog op 8, 9 en 10 mei. Geen drukte, geen festiviteiten, maar ruimte om te kijken, te luisteren en misschien iets achter te laten. In de vorm van een verhaal, een gesprek of een stukje huid dat iets draagt wat je niet meer kwijt wilt.
