Rosa van Doorn uit ’s-Heerenberg pakt Europese titel op de mountainbike

“Het voelt allemaal nog heel onwerkelijk en ik kan het nog niet geloven", aldus een enthousiaste Rosa van Doorn. "Ik had allemaal emoties: huilen, lachen, alles door elkaar heen. Je bent vier uur lang zo gefocust en dan kom je over de finishlijn en denk je: 'Wat is hier gebeurd?'. Later gaat de focus er pas af en dan kan je genieten."

Het onderdeel marathon is bij het grote publiek nog niet zo bekend. De naam geeft het al weg: het zijn lange afstanden op de mountainbike. “Meestal zijn het vier of vijf uur op de fiets, maar soms zelfs zeven uur”, schetst Van Doorn, die wel van mening is dat de sport steeds meer groeit. “Het team is erg professioneel. We kunnen er goed van leven en ik hoop dat de sport zich nog meer gaat ontwikkelen. Het niveau is nu al heel hoog.”

Zelf is ze nog relatief nieuw in de sport. Slechts vier jaar geleden besloot de kersverse Europees kampioene om op een mountainbike te stappen. Dat kwam allemaal doordat haar familie een paar jaar geleden besloot om naar de Achterhoek te verhuizen. “Ik woonde eerst in Noord-Holland, in een heel klein dorpje, Opperdoes. Toen zijn wij naar Montferland verhuisd en zag ik dat wij hier konden mountainbiken. Mijn vader en ik hebben een mountainbike gekocht en zo ging het.”

Die keuze voor de mountainbike heeft goed uitgepakt; inmiddels rijdt Van Doorn in Spaanse dienst voor het Buff Megamo Team en traint ze veel onder de Spaanse zon. “Ik voel mij er erg thuis. Ze geven mij veel vertrouwen zodat ik kan presteren”, laat de ’s-Heerenbergse weten. “De sfeer is ontspannen, maar op het moment dat er focus moet zijn, dan is die er ook.”

Dat ze talent heeft is wel duidelijk, maar wat haar doelen zijn? “Dat dit is gelukt, is al onwerkelijk. Ik probeer elk jaar een stap te zetten en mij te ontwikkelen, dat is voor mij het allerbelangrijkst. Over een maand is er ook nog een wereldkampioenschap, en dat is ook wel een doel voor mij.”

Na het WK in Amerika doet de Achterhoekse mountainbikester nog mee aan meerdere wedstrijden over de hele wereld. Na al dat avontuur kijkt ze er altijd naar uit om weer terug te keren in haar Montferland: “Het voelt vertrouwd hier, het is heerlijk rustig in de Achterhoek. Het is fijn om terug te komen bij je ouders, het is toch je uitvalsbasis.”