Wijers is zeventig jaar oud en heeft hij last van zijn knie. Daarom wil hij van de pont af. Dat wil hij al een tijdje. "In 2018 heb ik de pont al te koop gezet”, zegt de ponteigenaar in gesprek met Omroep Gelderland. “Ik heb dat in de schipperswereld gedaan, omdat die mensen kunnen varen." Zonder resultaat, er reageerde bijna niemand. Daarom hangt en nu op een wit A4-tje in grote letters op de pont: 'Veer te koop'. Geïnteresseerden moeten wel in de buidel tasten, het pontje moet twee ton kosten.
Naast de technische papieren - zoals bijvoorbeeld een vaarbewijs - moet een veerbaas stressbestendig zijn. "Daarnaast moet je uren willen maken", zegt Wijers. "Je kunt niet zomaar zeggen, ik vaar niet. Op feestdagen ben je ook aan het werk." Een beetje technisch onderlegd zijn, is ook handig. En - heel belangrijk - je moet van water houden. "Je moet kunnen genieten van het water en van de natuur", aldus Wijers.
Dun belegde boterham?
De pont is negentig jaar oud en door Wijers zelf aangeschaft toen hij in de jaren ‘70 het vaarrecht van zijn vader overnam. "Vorig jaar heeft ie zijn vijfjaarlijkse keuring gehad en de inspecteur heeft gezegd dat het schip nog wel 35 jaar meekan”, meldt de eigenaar. Grote bedrijven hebben geen interesse om de pont over te nemen. "Daarvoor is de opbrengst te klein", legt Wijers uit. "Ik vaar zonder subsidies en ik moet het hier vooral van de toeristen hebben. Commercieel gezien is dat misschien minder aantrekkelijk, maar ik kan heel goed rondkomen hoor."
Animo is er wel, maar niet groot
Als je aan passagiers vraagt of ze interesse hebben, is niet iedereen enthousiast. "Nu in de zomer lijkt het mooi, maar je moet in de winter ook varen", zegt één van hen. "Tja, je gaat alleen maar heen en weer, hè?" zegt een ander. Wijers riposteert: “Als je de hele dag achter een laptop zit, dan zie je toch ook steeds hetzelfde? Ja, je ziet steeds een andere pagina, maar moet je eens kijken wat voor een pagina's ik hier zie." Kijkend uit zijn kajuit wijst hij naar het landschap, de vogels en de vliegtuigen die hij ziet.
Gelderse veren
Gelderland heeft in totaal 46 bemande veren. Wat Wijers doet, is bijzonder. "De meeste ponteigenaren hebben medewerkers in dienst", zegt John Ruiter van de Vereniging Vrienden van de Voetveren. "Daarnaast zijn er ook veel pontjes van vrijwilligers." Volgens Ruiter heb je twee soorten veren: "Je hebt economische veren en toeristische veren. Als je naar de verhouding in Gelderland kijkt, dan is dat ongeveer fifty-fifty: er zijn in totaal 21 toeristische veren en 25 economische veren."
Einde nabij?
Wijers wacht al vier jaar op een koper. Nog eens vier jaar wachten, dat ziet hij niet zitten. "Nee, dat doe ik niet. Misschien is het dan de schroothoop die wacht", zegt hij. Mocht de koper niet komen, dan zou dat betekenen dat er een einde komt aan een eeuwenlang veerrecht. "Ik heb papieren thuis waarop staat dat het pontje in 1808 veerrechten heeft gekregen, dat is in de tijd van Napoleon."
‘Niet voorstellen’
Toch denkt Wijers niet dat het zover zal komen dat het pontje niet meer vaart: "Ik kan me niet voorstellen dat niemand het veerpontje wil kopen. Het beroep is toch prachtig? Je bent buiten, je bent eigen baas en je hebt geen gezeur aan je kop!"
Foto: Omroep Gelderland
