"Wanneer je door de deur gaat weet je niet wat je aan zult treffen", aldus Pauw over zijn bezoek aan een ziekenhuis in de regio. "In mijn geval was het iemand die daarvoor een hele slechte dag gehad had en toen hij weer bij kennis kwam aangaf dat hij toch graag het sacrament van de zieken wilde ontvangen. Op het moment dat ik hem dat ging toedienen, kon ik goed met hem spreken. Al was dat wat moeilijk door de beademing en omdat hij kortademig was, maar er was goed contact mogelijk." Voordat hij de persoon in het ziekenhuis bezocht, moest hij de nodige veiligheidsmaatregelen treffen. Gehesen in een beschermend pak kon Pauw de coronapatiënt bezoeken voor de laatste sacramenten.
Door het besmettingsgevaar gaat het wel om een aangepaste variant van de ziekenzalving: "Ik vind het lastig dat je mensen niet meer kunt aanraken", zegt de pastoor. "Juist als iemand onzeker, verdrietig of gewoon bang is. Dan helpt het om een hand op de schouder of op het hoofd te leggen", schetst hij de situatie. "Dat kan nu niet en dat ervaar ik wel als een gemis. Ook ik moet anderhalve meter afstand houden. Op één moment lukt dat echt niet en dat is als ik de zalving toedien. Dat doe ik nu met een klein wattenstaafje, waarmee ik alleen op het hoofd de zalving uitvoer. Normaal zou ik dat ook ook doen op de handen, maar dat doen we nu niet."
Roeping
Pauw hoopt met het toebrengen van de laatste sacramenten steun te bieden aan coronapatiënten. Dat zijn eigen veiligheid daarbij mogelijk beperkt risico loopt, vindt de pastoor geen bezwaar: "Dat risico is te verwaarlozen bij mensen die in de zorg werken, of artsen die deze mensen verzorgen. Ik ben zelf niet zo bang dat ik het virus krijg. Ik vind ook dat het hoort bij mijn roeping en mijn taak als pastoor."
Foto: REGIO8
