"Hier staat een wolharige mammoet, die komt uit de laatste ijstijd", zegt Bart Schenning. "Dan praten we over een tijdsbestek van 50.000 tot 80.000 jaar geleden. Wie kan nou zeggen dat hij een mammoet in zijn collectie heeft opgenomen." Het mammoetskelet bestaat uit honderden verschillende botten van meerdere mammoeten, toch mist er nog één onderdeel. "Wij hebben alle 270 beenderen bij elkaar, op de linker rib na. Daar ben ik al jaren naar opzoek, maar die komt ook nog wel een keer boven water", zegt Schenning. "Wij hebben er in principe niks bij gemaakt, alle 270 beenderen zijn authentiek. Wij hebben alleen her en der waar een stukje ontbrak wat gerestaureerd."
De mammoetbotten werden in het verleden gevonden door vissers, die met hun netten over de bodem van de Noordzee sleepten. "Nederland was een heel bekend vissersland, maar men moest over naar pulsvissen met elektriciteit, ter bescherming van de flora en fauna", geeft Schenning aan. "Van de oude vloot zijn er, onder andere in Urk, nog een vijftal over met het gevolg dat het aanbod van beenderen bijna gedane zaak is". Daarom denkt de verzamelaar dat zijn mammoetskelet zomaar een van de laatste complete skeletten in Nederland kan worden.
Noordzee
De mammoet van Schenning leefde tienduizenden jaren geleden, in de laatste ijstijd, vermoedelijk op de plek waar nu de Noordzee is. "Toen bestond er nog geen Noordzee, dat water lag opgeslagen in ijsschotsen. Door het stijgen van de temperatuur ontstond langzaam de Noordzee, het is een relatief jonge zee", legt de fossielliefhebber uit. "Die beenderen zonken naar de bodem, in Nederland hebben wij nu in principe het grootste mammoet-kerkhof ter wereld."
Proces
Voordat Schenning samen met zijn vrienden Oskar Schwartz en Roelf ter Maat de beenderen kon opbouwen tot skelet, ging er eerst een heel proces van jaren aan vooraf. "Wij zijn al zo'n tien jaar bezig om het skelet helemaal bij elkaar te krijgen. Dan worden de beenderen ontzilt om het Noordzee-zout eruit te krijgen, anders kristalliseert het", zegt de liefhebber. "Daarna krijgen de beenderen een dompelbad van aceton-velpon en worden de beenderen gerestaureerd. Als we alles compleet hebben gaan we lassen, en dan zijn we weer een jaar verder."
Kaak
Schenning wil het skelet eigenlijk zelf houden, maar ziet hier ook een rol voor de eigenaar van Kaak weggelegd. Het bedrijf uit Terborg heeft namelijk de loods beschikbaar gesteld waar hij werkt. "De firma Kaak die mij geholpen heeft met het metaal om te kunnen bouwen kan hem, heel misschien, een keer tentoonstellen. Maar daar kan ik nog niet te veel over loslaten", zegt de fossielverzamelaar.
