Een volgende keer die er niet meer zal komen

Het duurt dan nog ruim een half uur voordat het verkiezingsdebat van Berkelland begint. Hij is ook in de raadszaal in Borculo en dat is niet voor niets: “Ik werk bij de gemeente Berkelland.” Oh? Dat wist ik niet.

Hij ziet er afgetraind uit. Hij is in werkelijkheid slanker dan hij tijdens de wedstrijden op televisie oogt. Hij had ook een atleet kunnen zijn, in plaats van scheidsrechter in het betaalde voetbal, bedenk ik me.

Het gesprek gaat al snel over de rol van de scheidsrechter. Ik zeg dat ik tegenwoordig scheidsrechters met persoonlijkheid mis. Neem die Jerommeke, die Alex Bos, die wijst bij elke duikeling in het strafschopgebied steevast naar de strafschopstip, om vervolgens de armen in de lucht te steken en vervolgens naar zijn oor te wijzen. Waarmee hij de protesterende voetballers wil laten weten: de VAR kijkt er naar!

Durf zélf te beslissen, fout of niet fout, beter een foute beslissing dan géén beslissing, dat hoort ook bij het spelletje. De VAR is een vangnet, maar het is een middel geworden. Hij kijkt me aan, weer indringend, knikt licht, maar doet er het zwijgen toe. Wil geen collega’s afvallen, vermoed ik.

Vervolgens vraagt hij naar het debat en de onderwerpen, en hoe zoiets in zijn  werk gaat. Wat voor voorbereidingen het vergt en hij zegt zich erop te verheugen. Hij zal het met belangstelling volgen. Hij wenst me succes en zoekt vervolgens een plekje op de publieke tribune.

Het is dan nog niet bekend dat hij als VAR naar het WK voetbal in Amerika, Canada en Mexico gaat. Totdat naar buiten komt dat er na een Europese wedstrijd in Londen een aanklacht wegens aanranding tegen hem is ingediend door een minderjarige jongen. De aanklacht wordt wegens gebrek aan bewijs geseponeerd en hij kan terug naar Borculo.

Wereldvoetbalbond Fifa is echter onverbiddelijk: hij wordt geschrapt als VAR voor het WK. Hij heeft een krasje, terwijl de Fifa-baas zich zonder gêne inlaat met een megalomane president en hem tijdens het WK zelfs een arbitrale beslissing laat terugdraaien. De hoeveelheid boter op het hoofd van Infantino is niet aan te slepen.

Hij blijft – begrijpelijk – in de anonimiteit in zijn woonstee Borculo. Tót een paar weken geleden, op 30 juni. Bij het betreden van de raadszaal in Borculo, voorafgaand aan de herbenoeming van burgemeester Joost van Oostrum, kijkt hij me vanaf de tribune indringend aan. Ik glimlach ter begroeting, en neem me voor na afloop te vragen hoe het met hem gaat.

Na het officiële gedeelte vormt het personeel van de gemeente Berkelland een lange rij om de burgemeester te feliciteren. Hij staat ertussen. Als ik zelf de burgemeester de hand heb geschud, zie ik Rob Dieperink niet meer. Dan de volgende keer maar, denk ik.

Een volgende keer die er niet meer zal komen.