“We zijn met ongeveer vijf à zes personen begonnen. Inmiddels is het evenement uitgegroeid tot een bijeenkomst met, inclusief publiek, naar schatting zo’n tweehonderd aanwezigen. Het gaat om een niet-commercieel evenement” laat Wouter Masselink weten. “Daarnaast staan er, uit mijn hoofd gezegd, ongeveer vijftien à zestien bussen. Het draait hierbij niet in de eerste plaats om het carbidschieten, maar vooral om de mensen en vrienden om ons heen. Het carbidschieten is daarbij een leuke toevoeging.”
Tegenwoordig wordt het door de groep een stuk groter aangepakt dan hun eerste keer cardbidschieten, bij het ouderlijk huis van een groepslid: “We beschikten over een mooie schuur. Met een Kreidler of een Zündapp, dat weet ik niet meer helemaal zeker, en gebruikten we één melkbus. Door middel van een kickstarter zorgden we voor de ontsteking, wat resulteerde in één harde knal.”
De groep ziet in dat er in dertig jaar veel is veranderd, daarom willen ze mensen bewust maken dat carbidschieten prima veilig kan. Zo sloten zij als eerst cardbidvereniging in Gelderland zich aan bij de BOCK-campagne. “Dat is de bewust oplettende Carbid Knallers. Het gaat eigenlijk gewoon puur om veiligheid. Dat je oorkleppen op doet. Dat je met ballen schiet en niet met deksels. En dat je de brandblussers hebt en de EHBO-spulletjes”, aldus Masselink. Of ze nog dertig jaar kunnen knallen? “Ik denk niet dat dat gaat gebeuren. Want het probleem is dadelijk dat het vuurwerk af is. Dan gaan ze in de steden met de melkbussen schieten. En dan is het de traditie van het schieten met bussen snel klaar.”
