“Wij zijn allemaal een beetje smokkelaar,” zei hij met een glimlach. “De grens werd altijd benut om er voordeel uit te halen.” Voor Bengevoord was juist die grens de inspiratie om samenwerking te zoeken. “Voor samenwerking moet je elkaar kennen.” Een uitspraak van Alfred Moser, medegrondlegger van de Euregio, die hij zijn hele bestuurlijke loopbaan als leidraad nam.
Met zijn benaderbaarheid, duidelijke taal en persoonlijke betrokkenheid gaf Bengevoord daar steeds invulling aan. Het leverde Winterswijk een internationale positie op en erkenning vanuit allerlei bestuurslagen. En nog meer, volgens collegelid, wethouder Gosse Visser: “Joris gaf Winterswijk weer vertrouwen en wel zo dat er volop geïnvesteerd wordt in Winterswijk, ook in voorzieningen, ook voor de regio.”
‘Gewoon Joris’
Het officiële programma begon met een kleine vertraging, Bengevoord was de ambtsketen vergeten. Het zegt veel over de burgemeester die zich liever in hoodie en pet op de Winterswiijkse Markt begaf, tussen inwoners die hem soms wel en soms niet herkenden. Ook dit weekend zal hij zich ongetwijfeld weer als ‘gewoon Joris’ mengen tussen de feestvierders van het Volksfeest.
Winterswijk maakte zich daar al volop klaar voor: de grote tent op de Markt stond er woensdag al feestelijk bij. In diezelfde tent vond het tweede deel van de afscheidsreceptie plaats, en waar inwoners hem de hand konden schudden.
Ook Karin Pierik van de Werkgroep Ratum en Kotten was aanwezig. Bengevoord had de inwoners aan de grens altijd gesteund in hun strijd tegen de hoge Duitse windmolens, waar inspraak nauwelijks mogelijk bleek. Hij trok ermee naar Den Haag en wist de kwestie dankzij zijn contacten in de Euregio zelfs in Berlijn en Brussel op de agenda te krijgen. Daar kaartte hij de rechtsongelijkheid in de besluitvorming tussen beide landen aan.
Verder stond ook Suzie Dekker in de rij, aanjager van Bersatu en initiatiefnemer van Rumah Kasih, een woonvorm waarin mensen van Molukse en Indonesische afkomst dichter bij elkaar kunnen wonen en elkaar ontmoeten. Bengevoord had steeds een luisterend oor voor de wensen en tradities binnen de Molukse gemeenschap in Winterswijk, iets dat hem blijvende waardering opleverde.
SKB
Ook Hendrik Jan Mensink van de Stichting Behoud SKB en Edwin Maalderink schudden hem de hand. Tijdens het officiële afscheid bedankte Bengevoord hen en de andere betrokken bestuurders nogmaals voor hun inzet om in 2019 de omstreden fusie met het Slingeland Ziekenhuis in Doetinchem tegen te houden. In die tijd werd hem wel eens verweten dat hij te veel ‘op z’n Winterswijks’ handelde en niet genoeg oog had voor de regio Achterhoek.
Bengevoord keek ook weer over de grens: “Het streekziekenhuis ligt in het centrum van Europa, maar te ver weg van Den Haag.” Inmiddels werkt Winterswijk samen met het Universitätsklinikum in Münster, waar artsen en verpleegkundigen over en weer worden opgeleid. Een samenwerking met een uitgesproken Europese dimensie.
Aan het begin van zijn burgemeesterschap werd Bengevoord nog met enige argwaan bekeken. Hij was pas 32 jaar, de jongste burgemeester van Nederland, én hij kwam van GroenLinks. “Dat moet wel een communist zijn,” klonk het destijds in Winterswijk.
Met zijn jeugdige enthousiasme en benaderbare stijl groeide hij snel in zijn rol van burgervader. Zijn populariteit nam gestaag toe, en inmiddels reikt zijn naam tot over de grens met Duitsland.
