Wat dacht u toen u de vacature van Montferland zag?
“Ik dacht meteen: ‘dat is die hele mooie’. Ik kende de omgeving al een beetje; ik ben ooit eens bij ‘t Peeske geweest. Toen dacht ik al: jeetje, dit is bijna niet meer Nederland. Zó mooi met die waterloopjes, bossen, heuvels. En nu, zelfs op de kleine ritjes hier binnen de gemeente, merk ik dat weer. Ik reed laatst van de gemeentewerf terug naar het gemeentehuis en keek om me heen… en ik voel me hier gewoon prettig. Het is lastig onder woorden te brengen, maar het is een combinatie van de mentaliteit, de natuur en de cultuur. Dat maakt dat ik me hier echt thuis voel.”
U komt uit het Openbaar Ministerie. Is de stap naar het burgemeesterschap voor u een logische?
“Het is in elk geval geen ongebruikelijke stap. Ik ben zeker niet de enige die hem gemaakt heeft. Maar of hij logisch is? Dat hangt er maar net vanaf waar je interesses liggen. Als officier van justitie werk je regelmatig samen met burgemeesters in het zogenaamde driehoeksverband. Daar ligt ook mijn eerste echte kennismaking met het vak van burgemeester. Die samenwerking, de creativiteit en verantwoordelijkheid die je daarin samen draagt, heeft me wel geïnspireerd. Met name de samenwerking met Nanning Mol, de burgemeester van Laren, heeft bij mij iets in gang gezet. We hebben samen bijzondere zaken gedaan en ik merkte dat dat iets in mijn denken veranderde. Niet van de ene op de andere dag natuurlijk, maar zo’n zaadje wordt geplant. En dan komt er op een dag een vacature voorbij… en dan spring je.”
Was dat een makkelijke beslissing?
“Nee, dat is een proces. Op een gegeven moment kom je op het punt in je hoofd dat je denkt: ik ben over het hekje heen. Ik ga het gewoon doen. En dat was bij Montferland. Die plek had meteen iets aantrekkelijks voor me.”
Hoe hebt u de eerste dagen als burgemeester ervaren?
“Heel positief. Ik ben ontzettend hartelijk ontvangen. De eerste ochtend stond bijna iedereen op het gemeentehuis in de hal. Ja, dan word je toch even stil. Het voelt welkom, warm. En ik heb ook meteen gemerkt dat er veel betrokkenheid is in deze gemeente. Dat raakte me.”
Uw eerste weekend was meteen druk: u was toch aanwezig bij de protestmars in Didam. Waarom heeft u die keuze gemaakt?
“Ik vind dat als je zegt dat je een burgemeester voor iedereen wil zijn, dat je er dan ook bent als mensen je uitnodigen om te komen praten. Aanvankelijk zat er een andere afspraak in mijn agenda en zou ik niet kunnen, maar toen kwam er ruimte en dacht ik: ik moet gewoon gaan. Uiteindelijk heb ik het zo geregeld dat ik bij de start van de mars aanwezig kon zijn. Daar heb ik ook echt goede gesprekken gevoerd. Dat vind ik belangrijk.
Wat voor burgemeester wilt u zijn?
“Ik wil er echt voor iedereen zijn. Dus niet alleen voor mensen die politiek actief zijn of invloed hebben. Ook voor iemand met een winkel, voor iemand die een uitkering heeft, voor iemand die misschien het gevoel heeft niet gezien te worden. Ik hoop toegankelijk te zijn.
Is dat niet wat elke burgemeester zegt?
“Dat weet ik niet. Maar voor mij is het wel écht belangrijk.”
Hoe kijkt u naar de politieke cultuur in Montferland?
“Vanuit de media wordt Montferland nogal eens kritisch beschreven, dat is mij ook opgevallen. Maar in de gesprekken die ik met de vertrouwenscommissie heb gehad, mensen uit diezelfde gemeenteraad, merkte ik iets anders. Er is een sterk verlangen om effectiever te worden, om vooruit te kijken. Niemand wil te boek staan als probleemgemeente. Ik zie het als mijn taak om mee te bouwen aan een gezonde, constructieve dynamiek. En ik geloof dat daar echt ruimte voor is.”
U woont nog in Zeist. Hoe reageerde uw gezin op deze stap?
“Ze waren heel blij voor mij. Ik heb twee kinderen. De oudste is uit huis en woont zelfstandig. Die vond het vooral leuk dat ik deze kans krijg. De jongste woont nog thuis, maar die volgt een opleiding in Nijmegen. En dan is Montferland eigenlijk dichterbij dan Zeist. Dus ook praktisch gezien is het goed te doen. Maar het belangrijkste is: ze gunnen het me, en dat voelt heel fijn.”
Wat doet die steun van thuis met u?
“Heel veel. Als je merkt dat je gezin erachter staat, geeft dat rust en vertrouwen. Stel dat je thuis echt tegenwerking zou krijgen, dan moet je je afvragen of het een goede beslissing is. Maar in mijn geval is het juist steunend. En ik ben op een leeftijd dat ik ook zelf keuzes mag maken. Natuurlijk in overleg, maar ook met een zekere zelfstandigheid.”
Waar kijkt u de komende tijd het meest naar uit?
“Ik heb mezelf voorgenomen om niet meteen met allerlei grote visies te komen. In de profielschets van de gemeenteraad staan duidelijke wensen en doelen, die onderschrijf ik. Maar ik wil eerst vooral luisteren. Echt met veel mensen praten. Wie zijn hier de mensen, wat speelt er? Wat is de werkelijkheid achter de papieren werkelijkheid? Want dat kun je niet uit stukken halen. Daarvoor moet je de straat op, de gesprekken aangaan. Pas als ik goed begrijp hoe het hier werkt, wat mensen belangrijk vinden, pas dan wil ik echt richting geven. Eerst luisteren, dan denken, dan doen.”
