Wie het boekje in handen heeft, ziet gelijk een schril contrast met 'De Beesten'. Waar dat boek bijna de 400 pagina's aantikt, komt 'Strangwater' net aan tachtig pagina's. Het gevoel van aan één ruk uit willen lezen komt wel overeen. Bijkomend voordeel: bij het nieuwe boek is dat dan ook mogelijk. In het ideale geval neem je het zelf mee op een wandeling langs de Oude IJssel. Qua formaat past het boek in je zak en op een steiger in het zonnetje aan het water heb je het zo uit.
Het boek is een feest der herkenning voor mensen die ergens tussen Doesburg en Gendringen wonen. Wilbrink neemt je namelijk mee langs de hele Oude IJssel, die bij Gendringen Nederland binnenkomt en in Doesburg in de IJssel uitmondt. Het doel van deze wandeling is om zo dicht mogelijk langs het water te blijven lopen. Centraal in het boek staat het thema grenzen. Door mensen uit voornamelijk de Oost-Achterhoek wordt de Oude IJssel de grens tussen de Achterhoek en de Liemers genoemd.
Maar is dat wel zo? Wilbrink groeide zelf op in Ulft. Hij was altijd in de veronderstelling dat dit in de Achterhoek lag. Maar Ulft ligt, net als Gendringen, Wieken, Megchelen en Netterden, aan de 'Liemerse' kant van deze rivier. In zijn wandeling langs de Oude IJssel komt hij naast de grens van streken ook zijn eigen grenzen tegen. En grenzen van percelen, heel veel grenzen van percelen. In de vorm van hekken, prikkeldraad en bos. Bijna ieder privaat terrein is afgeschermd. Wilbrink heeft hier echter lak aan; hij moet en zal zijn doel bereiken. Hij wil niet wijken van de loop van de rivier.
Je hebt het gevoel alsof je met Wilbrink meeloopt. Als je het boek leest, is het alsof hij hardop denkt. Maar hoe heet het gebied tussen de Montferlandse heuvels en de Oude IJssel nu eigenlijk? Daar is hij het nog niet over uit. Maar het bord dat je ziet staan als je vanuit Duitsland Gendringen binnenkomt, verraadt een hoop.
